"Το άτακτο καπέλο", της Χριστίνας Αποστολίδη
(Εικονογράφηση: Σεραφείμ Στρουμπής)
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μάγος. Και όπως συμβαίνει με όλους τους μάγους, έτσι και αυτός είχε ένα μαγικό καπέλο. Μόνο που αντί να κάνει όσα τον πρόσταζε ο αφέντης του, εκείνο έκανε τα δικά του, μπερδεύοντας τα μαγικά μέσα στον πάτο του. Έτσι, αντί για κουνέλι είχε κάποτε ξεπηδήσει μέσα από αυτό ένα σιντριβάνι, αντί για πολύχρωμα μαντίλια ένα φίδι και ό,τι άλλο περίεργο του ερχόταν εκείνη τη στιγμή. Μέχρι που ο μάγος θύμωσε πολύ. Γιατί, παρόλο που οι θεατές διασκέδαζαν με την ψυχή τους, εκείνος ένοιωσε πως κανείς δεν θα μπορούσε να πάρει στα σοβαρά έναν μάγο με άτακτο καπέλο! Αποφάσισε, λοιπόν, να αγοράσει ένα καινούριο και πέταξε το παλιό στον σκουπιδοτενεκέ. Όταν κάποιος το μάζεψε, το άτακτο καπέλο βρέθηκε σε διαφορετικά κεφάλια, κάνοντας στο καθένα τα δικά του και προκαλώντας αναστάτωση σε όποιον τόλμαγε να το φορέσει. Εκτός, όμως, από αναστάτωση, έφερνε και όσα κατά βάθος εκείνος επιθυμούσε! Μήπως, τελικά, μέσα από όλη αυτή την περιπέτεια, μπορέσουν να βρουν όλοι αυτό που ψάχνουν;
Πρόκειται για μια αστεία ιστορία γεμάτη απρόοπτα και ανατροπές, στο τέλος της οποίας όλοι είναι ευχαριστημένοι, έχοντας καταφέρει να πραγματοποιήσουν αυτό που κατά βάθος επιθυμούν! Πίσω από ένα απλό παραμύθι, κρύβονται μηνύματα σχετικά με τη διαφορετικότητα (όσον αφορά στο καπέλο), την έλλειψη αυτοπεποίθησης (μιας και ο μάγος θεωρούσε εσφαλμένα ότι όλοι γέλαγαν εις βάρος του και όχι με αυτόν) και το θάρρος της παραδοχής και διόρθωσης μιας λανθασμένης απόφασης. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι πως μέσω όλων αυτών των τραγελαφικών περιστατικών με το καπέλο, η συγγραφέας καταφέρνει να αποδείξει στους αναγνώστες της, πως οι αναποδιές μπορούν να βγουν σε καλό. Εξαρτάται, πάντα, από το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας από εμάς τα γεγονότα. Έχει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εικονογράφηση, αποτελείται από 48 σελίδες, απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 3 ετών και πάνω και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας. Συνοδεύεται από QR Code που οδηγεί στο ομότιτλο τραγούδι.
[...] Από εκείνη τη μέρα, ο μάγος δεν ξαναθύμωσε ποτέ με το καπέλο του. Κατάλαβε ότι ο κόσμος δεν τον έβρισκε γελοίο, αλλά αστείο και ξεχωριστό. Άρχισε λοιπόν να διασκεδάζει όσο κι οι θεατές του με τις αταξίες του καπέλου κι ανυπομονούσε να δει τι καινούριο θα σκαρφιζόταν κάθε βράδυ. Γιατί κάθε παράσταση έκρυβε εκπλήξεις και κάθε νύχτα ήταν γιορτή!
Όλοι εμείς, το μόνο που πρέπει να θυμόμαστε, είναι πως κάποιες φορές το να είναι τα κουνέλια κουνέλια και τα μαντίλια μαντίλια, μπορεί να αποδειχτεί πολύ βαρετό!
Ακολουθείστε τον παρακάτω σύνδεσμο, αν θέλετε να ξεφυλλίσετε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια