"Ένα σπίτι ... μόνο φως!", της Κυριακής Ραφτοπούλου
(Εικονογράφηση: Ελευθερία Παπαδημητρίου)
Η μικρή Βάσια βιώνει σε πολύ τρυφερή ηλικία το τραγικό γεγονός του χαμού του πατέρα της. Η ίδια ήταν πολύ δεμένη μαζί του συναισθηματικά, καθώς εκείνος ήταν ο δάσκαλός της σε όλα, κάτι που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την προσπάθειά της να αποδεχτεί το χαμό του. Περνώντας αρχικά το στάδιο της άρνησης, αρχίζει να φαντάζεται ότι εξακολουθούν να κάνουν πράγματα μαζί και όλα είναι όπως πριν. Η μητέρα της, στην προσπάθειά της να βοηθήσει, στέκει δίπλα της πολύτιμος συμπαραστάτης, παραμερίζοντας προσωρινά τα δικά της συναισθήματα και υποκαθιστώντας - όσο είναι εφικτό - το ρόλο του χαμένου της συζύγου. Μέχρι που φτάνουν τα Χριστούγεννα και το μικρό κορίτσι αρρωσταίνει, καθώς έπειτα από ένα τυχαίο γεγονός συνειδητοποιεί ότι η απώλεια του πατέρα της είναι ένα κάτι οριστικό και αμετάκλητο. Επιστρέφοντας στο σχολείο και με τη βοήθεια της αγαπημένης της δασκάλας, μαθαίνει σιγά σιγά να ζει με αυτό που της συνέβη, αποδεχόμενη πως δεν μπορεί να το αλλάξει και επιστρέφοντας στις μικρές καθημερινές παιδικές της συνήθειες.
Ένα βιβλίο για την απώλεια των προσφιλών προσώπων και τα στάδια που βιώνει κάποιος όσο πενθεί. Απευθύνεται σε μικρά παιδιά, κυρίως σε όσα μπορεί να έχουν ζήσει παρόμοιες καταστάσεις, επιδιώκοντας να απαλύνει λίγο από τον πόνο τους. Είναι γραμμένο και εικονογραφημένο από δύο εν ενεργεία εκπαιδευτικούς, που κατάφεραν να προσεγγίσουν ένα θέμα τόσο τραγικό με προσοχή και ευαισθησία. Παρά το λυπητερό γεγονός που πραγματεύεται, κρύβει δύναμη και αισιοδοξία κυρίως χάρη στο τέλος του, όπου το αμετάκλητο του θανάτου γίνεται αποδεκτό από τη μικρή ηρωίδα, που νοιώθει πλέον πως μπορεί να συνεχίσει τη ζωή της χάρη στην επίγνωση ότι ο μπαμπάς της βρίσκεται κάπου ήρεμος και ευτυχισμένος. Το κείμενο είναι σύντομο, απλό και κατανοητό, ιδανικό για παιδιά δημοτικού, ενώ η εικονογράφηση αποτυπώνει αυτή την ιδιαίτερη ιστορία με ευαισθησία και προσοχή στη λεπτομέρεια. Αποτελείται από 24 σελίδες και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μυγδονία.
Ένα βιβλίο για τη διαχείριση του πένθους στην παιδική ηλικία, που προσπαθεί να εξηγήσει όσο πιο απλά γίνεται το γεγονός ότι οι άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή ξεχνιούνται μόνο όταν σταματήσουμε να τους θυμόμαστε!
Δεν υπάρχουν σχόλια