"Το Δέντρο που είχε Φτερά", της Αγγελικής Δαρλάση
(Εικονογράφηση: Βασίλης Κουτσογιάννης)
Ήταν κάποτε ένα δέντρο που έστεκε όμορφο και γερό, αλλά εντελώς μονάχο, καταμεσής ενός κάμπου. Το χειμώνα το σκέπαζε το χιόνι, την άνοιξη μπουμπούκιαζε και γέμιζε φρέσκα πράσινα φύλλα και χρωματιστά λουλούδια, το καλοκαίρι ρούφαγε αχόρταγα όσο ήλιο μπορούσε και το φθινόπωρο άφηνε τη βροχή να παρασύρει τα χρυσοκόκκινα φύλλα του. Το δέντρο είχε συνηθίσει τη μοναξιά του και δεν το ενοχλούσαν ούτε τα περαστικά πουλιά, ούτε ο άνεμος που φύσαγε και έπειτα απομακρυνόταν. Ώσπου ένα πουλάκι - ελεύθερο να πετάξει όπου αυτό ήθελε - ήρθε απρόσκλητο και έκατσε στα κλαδιά του, διερωτώμενο πώς να είναι η ζωή για κάποιον που τον κρατούν οι ρίζες του σε ένα και μόνο μέρος.
Το δέντρο και το πουλάκι έγιναν οι καλύτεροι φίλοι. Εκείνο πέταγε μακριά και επέστρεφε για να του διηγηθεί ό,τι είχε δει. Κάθε μέρα περιπλανιόταν στον ουρανό και γνώριζε τον κόσμο και κάθε δειλινό καθόταν στα κλαριά του και του εξιστορούσε όλα όσα είχε δει και μάθει. Κάπως έτσι, το δέντρο έμαθε να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός μικρού πουλιού. Ώσπου έφτασε το φθινόπωρο και ένα ατύχημα στέρησε από το μικρό πουλί τη δυνατότητα να ακολουθήσει τους φτερωτούς του φίλους σε πιο ζεστά μέρη. Κούρνιασε, λοιπόν, στα κλαδιά του δέντρου και εκείνο, αν και φυλλοβόλο, δεν επέτρεψε στον αέρα να του πάρει τα φύλλα μακριά, ώστε να μπορεί να κρατάει τον μοναδικό του φίλο ζεστό και προστατευμένο από το ψύχος του χειμώνα. Όταν το μικρό πουλί πείναγε, το δέντρο ονειρευόταν ότι είχε καρπούς και κατάφερνε να ανθίσει, αν και χειμώνας. Όταν το μικρό πουλί νοσταλγούσε τους συντρόφους του, το δέντρο το παρηγορούσε με ένα σωρό ιστορίες. Κι όταν τις νύχτες δεν μπορούσε να κοιμηθεί, μάθαινε τη γλώσσα των αστεριών για να μπορεί να το νανουρίζει.
Μια υπέροχη ιστορία για τη φιλία, την αγάπη και τη δύναμη της θέλησης που μπορεί να μετατρέψει κάθε τι αδύνατο σε δυνατό. Υπέροχα γραμμένη και με εξαιρετική εικονογράφηση, θα τη λατρέψετε σίγουρα για τη συγκίνηση που θα σας χαρίσει όσο θα την διαβάζετε. Ένα αλληγορικό παραμύθι για τη σχέση γονέα - παιδιού, που τελειώνει τόσο όμορφα, όσο όμορφα ξεκινάει. Αποτελείται από 52 σελίδες, προτείνεται για αναγνώστες ηλικίας από 7 ετών και άνω και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
[...] Δε θα με χάσεις. Αν μ' αγαπάς, δοκίμασε τα φτερά σου! Ταξίδεψε στην οικουμένη, να διαβείς δρόμους καινούριους και να γνωρίσεις τόπους διαφορετικούς. Όπου κι αν πας, εγώ θα 'μαι μαζί σου. Μαζί μ' εσένα κι εγώ θα ταξιδεύω. Αν μ' αγαπάς, άσε με μένα εδώ, να σε καρτερώ. Άντε, μπρος λοιπόν! Χτύπα τα φτερά σου! Πέτα ψηλά και μην κοιτάξεις πίσω σου, είπε κατηγορηματικά το δέντρο [...]
Ακολουθείστε τον παρακάτω σύνδεσμο, αν θέλετε να ξεφυλλίσετε τις πρώτες σελίδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια